חִיל , Pa. חַיֵּיל, חַיֵּל (denom. of חֵילָא) 1) to strengthen. Targ. Job IV, 4. Ib. XVI, 5 (incorr. ed. אאח׳); a. e. —2) to serve. Targ. Num. IV, 23; a. e.
Ithpa. - אִתְחַיֵּיל 1) to be strengthened. Targ. Job VI, 16; a. fr. —2) to move into war, to gather together. Targ. Num. XXXI, 7. Targ. Job X, 17 (some ed. מתייחל׳, corr. acc.).