יְסַר ch. same 1) to tie, put on. Targ. Is. XV, 3 יֵיסְרוּן וכ׳ ed. Lag. (ed. יִסְרוּן; h. text חגרו); a. e. —2) to bind one’s self, to vow. Targ. Num. XXX, 3, sq.—Y. Taan. II, 66ᵃ top (quot. fr. Meg. Taan. ch. XII) יֵיסַר בצלו (Meg. Taan. l. c. יאסר) may vow (a fast) in his prayer; Bab. Taan. 12ᵃ (v. corr. vers. Ms. M. in Rabb. D. S. a. l. notes); v. אֲסַר.
Ithpa. - אִתְיַיסַּר to be tried. Cant. R. to II, 16 ר׳ י׳ א׳ ועבד וכ׳ R. J. was tried and suffered with fever &c.