ὑποσμύχω [ῡ],
A. cause to smoulder away, consume slowly,prob. in Aët. 7.39 :— Pass. , ὑποσμύχονται ὀπωπαί
A.R. 2.445
: metaph.,ὑποσμύχουσα: ἔνδον ἐρεθίζουσα,
Hsch. ,ἐνδιερεθίζουσα, ὑποκαίουσα, θλίβουσα, καταπονοῦσα,
Phot. , Suid.
II.
Pass. , of fire,smoulder,
Eust. 864.50 , 1012.13 ; of itching, prob. in Alex. Trall. Febr. 2 : metaph.,ὁ νοῦς . . Ζωπυρε<>͂ται -σμυχόμενος
Eust. 1656.47 ; ὑποσμύχεταί τι ἀπειλῆς
Id. 717.51
.