χαυλῐόδους,όδοντος,ὁ,ἡ, neut.
A.
-όδουν
Arist. PA 661b23
.
I. of animals,with outstanding teethortusks, κάπρος χ.(where most codd.χαυλιόδων,
contr. to the rule of Hdn. Epim. 208 , that the correct forms areχαυλιόδουςandχαυλιώδων), Hes. Sc. 387 , cf. Arist. l. c., 663a7 ; χ. γένεθλα
Opp. C. 3.6
.
II. Subst., of projecting teeth,tusks, tushes,
ἔχει [ὁ κροκόδειλος] ὀδόντας μεγάλους καὶ χαυλιόδοντας
Hdt. 2.68
;τετράπουν χαυλιόδοντας φαῖνον,of the hippo-potamus, Id. 2.71 , cf. D.S. 1.35 ; opp.καρχαρόδους,
Arist. HA 501a15 , PA 661b18 , cf. HA 538b21 .