πτύον [ῠ], τό,
winnowing-shovel, fan, [[ 8th c.BC: Ilias Homerus Epicus “Illiad” 13.588 (in poetry _genitive_ πτυόφιν), 4th-5th c.BC: Aeschylus Tragicus “Fragmenta - American Journal of Philology” 210, 5th c.BC: Sophocles Tragicus “Fragmenta” 1084, 3rd c.BC: Theocritus Poeta Bucolicus 7.156, 3rd c.AD: Porphyrius Tyrius Philosophus “de Antro Nympharum - Porphyrii Opuscula” 35 ] Refs 8th c.BC+]:—πτέον is Attic dialect accusative to [[ 2nd-3rd c.AD: Aelianus Dion. “fragment” 288, 2nd c.AD(?): Pollianus Epigrammaticus 1.245, etc. ] Refs 2nd c.AD+]