συνήορος, Dor. and Trag.συνάορος,ον: (
A.
συναείρω
11
):—poet.Adj. linked with, wedded to, ἢ [φόρμιγξ] δαιτὶ συνήορός ἐστι θαλείῃ
Od. 8.99
;εὐλογία φόρμιγγι ς. Pi. N. 4.5 ;in communion with, ξυνάορον ξυναῖς γυναιξί
Id. Fr. 122.12
.
2. abs.,joined in wedlock, and asSubst.,consort, whetherhusband, E. Or. 1136 (pl.); or (as more usual)wife, ib. 654 , 1556 , 1566 , Alc. 824 , etc.