συνουσί-α, Ion.
-ιη, ἡ: (συνών, συνοῦσα part.ofσύνειμι):—
A. being withortogether, esp. for purposes of feasting or conversing,social intercourse, society, Hdt. 6.128 , A. Eu. 285 , S. OC 647 , etc.; κομψὸς ἐν συνουσίᾳ
Ar. Nu. 649
;ς. τινός intercourse withone, σοφοὶ τύραννοι τῶν σοφῶν ξυνουσίᾳ
S. Fr. 14
;γυναικῶν ς. (with a play on signf. 4 ) Ar. Ec. 110
=
Trag.Adesp. 51 ;ἡ τοῦ θείου ς.communion with . ., Pl. Phd. 83e ;τῆς νόσου ξυνουσίᾳ by long intercourse withit, S. Ph. 520 ;προϊούσης τῆς ς. as theconversationgoes on, Pl. Tht. 150d ;ς. ποιεῖσθαιholdconversation together, Id. Sph. 217e , Smp. 176e , al.; τὴν ς. διαλῦσαι
Id. La. 201c
: pl., Isoc. 4.45 , Pl. Phd. 111b , al.;ξυνουσίαι θηρῶν,
= οἱ ξυνόντες θῆρες , S. Ph. 936 .
2. οὐ λόγοις . . , ἀλλὰ τῇ ξυνουσίᾳbut byhabitual association, constant resort, Id. OC 63 .