σφῠρ-όν,τό,
A. ankle, κνῆμαί τε ἰδὲ σφυρά
Il. 4.147
, cf. 518 , Hp. Loc. Hom. 6 ; ποδῶν τέτρηνε τένοντε ἐς σφυρὸν ἐκ πτέρνης
Il. 22.397
;ὀρθῷ ἔστασας ἐπὶ σφυρῷ(metaph.) Pi. I. 7(6).13 ; βαίνουσα . . ς. κούφῳ
E. Alc. 586
(lyr.);μονόχαλα ς., of a horse, Id. IA 225 (lyr.);τὸ ς. ἐξεκόκκισε put outhis ankle, Ar. Ach. 1179 ;τὸ ἔσχατον ἀντικνημίου ς. Arist. HA 494a10 ;ς. Ἰφίκλειονtheankleof Iphiclus (the runner), Call. Aet. 3.1.46 .
II. metaph.,the lower partoredge, foothills, of a mountain, ἐν Παλίου σφυροῖς
Pi. P. 2.46
, cf. AP 6.114 ( Simm. ), 7.501 ( Pers. ), Nonn. D. 1.165 , etc.;Λιβύας ἄκρον σφυρόνthe veryfurthest partof Libya, Theoc. 16.77 ; ς. νήσων
Musae. 45
; ὕλης
Nonn. D. 2.1