τηλόθεν, Aeol. [π]ήλοθενprob. in Alc. Supp. 12.10 :—Adv., (τηλοῦ)
A. from after, τ. ἦλθεν
Il. 5.651
, cf. S. Aj. 1318 , Ph. 454 ; εἰ καὶ μάλα τηλόθεν ἐσσί
Od. 6.312
, cf. 7.194 : in Hom. mostly folld. by ἐκ, τηλόθεν ἐξ ἀπίης γαίης
Il. 1.270
, al.:—τηλόθε, Pi. N. 3.81 , AP 9.246 (Marc. Arg.).
2. sts. in the sense of τηλόθι, σήμηνε δὲ τέρματ' Ἀχιλλεὺς τ. ἐν λείῳ πεδίῳ
Il. 23.359
: so c. gen.,Πελειάδων τηλόθεν far fromthem. Pi. N. 2.12 , cf. S. Aj. 204 (anap.), E. HF 1112 .