τῑμωρ-ός,όν, contr. fromτιμάορος(v. sub fin.), which remains as a Dor. form in Pi. O. 9.84 (trisyll.), A. Ag. 514 , al., E. Fr. 318.4 , IG 14.1389
ii 29 (Rome), etc.; in late Ep.
τιμήορος, A.R. 4.709 , 1358 , 1730 : A. Supp. 42 (lyr.) has an acc.τιμάορα, as if fromτιμάωρ,ορος , ὁ:—
A. avenging, and asSubst. avenger,τ. τινόςany one'savenger, A. Ag. 1280 , 1324 , 1578 , S. El. 811 , 1156 , etc.: c. dat., τ. τινὶ γενέσθαι
Antipho 1.2
: c. gen. rei,helpingoneto vengeance fora thing, πατρὶ τ. φόνου
S. El. 14
: abs.,ἐπεὶ τιμάορος ἕστωρthe founder is theavenger,
IG l.c. (cf. Berl.Sitzb. 1928.19 ): not always of persons,δίκη κακῶν τ. S. Fr. 107.9 ; ἡ τῶν συγγενῶν αἱμάτων τ. δίκη
Pl. Lg. 872e
, cf. 716a ; χείρ
E. Hec. 843
;λόγος τ. a plea or argumentfor vengeance, Hdt. 7.5 .