τίνῠμαι,inf.
A.
τίνυσθαι
Hes. Op. 711
:—poet. forτίνομαι(v. τίνω
11
),punish, chastise, c. acc. pers., [ Ζεὺς] τίνυται ὅς τις ἁμάρτῃ
Od. 13.214
; οἳ . . ἀνθρώπους τίνυσθον, ὅτις κ' ἐπίορκον ὀμόσσῃ
Il. 3.279
, cf. 19.260 , Plu. Crass. 21 : c. acc. rei,λώβην τινύμενος chastisinginsolence, Od. 24.326 .
2. avenge, take vengeance for, Ὅρκον
Hes. Op. 804
(v.l.);αἵματος δίκαν, φόνον, E. Or. 323 (lyr.): abs.,avenge oneself, Hdt. 5.77 .
3. repay, of the punisher, δὶς τόσα
Hes. Op. 711