τρίβων(B) [ῐ],ωνος,ὁ,ἡ, Adj.
A. practisedorskilled ina thing,used toit, c. gen.,τρίβων αὐτῆς(sc.τῆς καννάβιος) Hdt. 4.74 ; τ. λόγων
E. Ba. 717
; τ. ἱππικῆς
Ar. V. 1429
; τῶν κρεμαθρῶν οὔπω τ.
Id. Nu. 869
; τῶν ἔργων τῆς ἰατρικῆς
Gal. 15.169
, cf. 18(2).35 : c. acc., τρίβων τὰ τοιάδε
E. Med. 686
: abs., Id. El. 1127 : Comp.
-ότερος
EM 766.4
:— hence
2. Subst.,'old hand', rogue,
Ar. Nu. 869 , 870 (a pun).