τρῐέτ-ης,ες, orτριετής,ές, (ἔτος)
A. oforfor three years,
τριέτεα χρόνον
Hdt. 1.199
; τ. φορά
IG 42(1).121.9
(Epid.,iv B. C.); πλέον ἢ τ. ἐγένευ φίλος
Theoc. 29.17
, cf. BCH 48.518 (Palestine); τ. προθεσμία
Pl. Lg. 954d
(in 793d
τρι' ἔτηis restored by Bekker):τρίετεςasAdv.,for three years,
Od. 2.106 , 13.377 .
2. three years old,
ἵππος
Arist. HA 545b13
; παιδίον