τρίχᾰ [ῐ],Adv., (τρίς)
A. in three partsorways,
διὰ τ. κοσμηθέντες
Il. 2.655
; τ. σφισὶν ἥνδανε βουλή
Od. 8.506
; c. gen.,τ. νυκτὸς ἔην'twasin the third watchof the night, 12.312 , 14.483 ; τ. σχίσαι τι
Hdt. 4.67
; διὰ γαῖαν τ. δασσάμενοι
Pi. O. 7.75
; τ. διῄρηται
Arist. HA 503a27
; cf.τριχθά;the common Prose form isτριχῆ(q. v.).