φον-άω, Desiderative,
A. to be athirst for blood, to be murderous,
φονᾷ, φονᾷ νόος ἤδη
S. Ph. 1209
(lyr.);φονώσαισιν . . λόγχαις(Boeckh, after Sch., forφονίαισιν) Id. Ant. 117 (lyr.), cf. Hp. Virg. 1 ; ἐοικὼς φονῶντι
Ael. VH 2.44
;τῷ ἐξ Ἄρεος φονῶντιib. 3.9 ; φονῶν τὸ ὄμμα
Philostr.
Jun. Im. 9 .