χάϊος[ᾱ],α,ον,
A. genuine, true, good,
Lacon. word in Ar. Lys. 91 ; Comp.
χαϊώτεροςib. 1157 ; Ἀναξαγόρου τρόφιμος χαί̈ου
Alex.Aet. 7
(Valck. forἀρχαίου); cf.βαθυχάϊος:—alsoχᾱός,όν , χαοὶ οἱ ἐπάνωθεν the good menof olden time, Theoc. 7.5 , ubiv.Sch., cf.χάσιος.