χειμ-αίνω,aor. 1 ἐχείμηνα(v. infr.),
A. drive by a storm:— Pass. ,to be driven by a storm, be tempest-tossed,
Hdt. 8.118 : metaph., φόβῳ κεχείμανται φρένες
Pi. P. 9.32
.
2. metaph.,disturb as by a storm, χειμαίνει ὁ χειμαζόμενοςhe who is himself in distressbrings others into a like state,
Arist. Po. 1455a31 ; χειμαίνει δ' ὁ βαρὺς πνεύσας Πόθος
AP 12.157
( Mel. ).
II. intr.,to be stormy, θάλασσα . . ἄγρια χειμήνασαib. 7.652 ( Leon. )
2. impers., χειμαίνοντος when it is winter,
Theoc. 9.20
.