ὠμησ-τής,οῦ, Dor.
ὠμησ-τάς,ὁ, (ὠμός, ἔδω)
A. eating raw flesh,
οἰωνοί
Il. 11.454
; κύνες
22.67
, S. Ant. 697 ; ἰχθύες
Il. 24.82
; Κέρβερος
Hes. Th. 311
; λέων
B. 12.46
, Orac. ap. Hdt. 5.92 .β́,
A. Ag. 827 (as a noun, of a lion, AP 6.237 ( Antist. )); αἰετός
A.R. 2.1259
;ὄφις(sc.Ἔχιδνα) ὠμηστής
Hes. Th. 300