ἀπο-στᾰτέω,
A. stand aloof from,
τινός
A. Ch. 826
(lyr.), Fr. 161 , 301 ; οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός
S. Ant. 993
;μορφῆς δὲ τῆς σῆς οὐκ ἀπεστάτει wasnotfar from . .,
Id. OT 743 ;fall off from, failone, κοὐκ ἀποστατῶ φίλων
Ar. Av. 312
; βουλευτέον ὅπως μηδεὶς τῶν νῦν παρόντων ἀποστατήσει ἡμῶν συμμάχων
X. Cyr. 4.5.24
; ἀ. τῶν ὄντων to be absent from,
Pl. Prm. 144b
, cf. Tht. 205a .
2. of the soul, etc.,fall awayfrom the divine, Plot. 5.1.5 , 5.3.16 .
II. abs.,stand alocf, be absent,