ἀποσφάλλω,aor. 1 -έσφηλα(v. infr.):—
A. lead astray, drive in baffled course,
ὅντινα πρῶτον ἄποσφήλωσιν ἄελλαι ἐς πέλαγος
Od. 3.320
;μή . . σφας ἀποσφήλειε πόνοιοlest hebalkthemofthe fruits of toil, Il. 5.567 .
2. cause to err,
Lib. Or. 59.147 .
II. mostly in Pass. , esp. inaor. 2 ἀπεσφάλην [ᾰ],to be balkedordisappointed of,
τῆς ἐλπίδος
Hdt. 6.5
;to be deprived of,
φρενῶν
Sol. 33.4
, A. Pr. 472 ; γνώμης
Id. Pers. 392
;οὐσίας ἀρετῆς ἀπεσφαλμένοι mistaken as tothe nature of . ., Pl. Lg. 950b ;fail in reaching,