ἀπο-φθίνω [ῐ],
I. intr. inpres.,perish utterly, die away,
A. Ag. 857 ; ἀποφθίνει τὰ χρηστά
S. Ph. 457
: also inpf.
ἀπέφθῐκα
Them. Or. 28.341d
: but mostly,
II. causal, infut. -φθίσω, aor. ἀπέφθισα [ῑ
Ep. ,ῐTrag.]:—make to perish, waste away, destroy,
ἄνδρας ἀποφθίσειε θάλασσα
Hes. Op. 666
;πρὸς γυναικὸς δ' ἀπέφθισεν βίον hadhis lifetakenby a woman's hand, A. Ag. 1454 (lyr.); ἔμελλέ ο' Ἕκτωρ καὶ θανὼν ἀποφθίσαι
S. Aj. 1027
; τὸν βαλόντ' ἀποφθίσαι χρήζων
Id. Tr. 709