ἄφων-ος,ον, (φωνή)
A. voiceless, dumb,
Thgn. 669 , Hdt. 1.85 , D. 18.191 ; ῥήτωρ
Antiph. 196.14
; κακὸν ἄ.
Com.Adesp. 8
D. ; stronger thanἄναυδος(q.v.), Hp. Epid. 3.17 . γ́; εἴδωλα
1 Ep.Cor. 12.2
;unable to speak,of a child, Sapph. 118 : c.gen.,ἄ. τῆσδε τῆς ἀρᾶς unable to utterit, S. OC 865 .Adv. -νωςib. 131 (lyr.): neut. pl. asAdv.,ἄφωνα σημανοῦσιν . . ὡς. . A. Pers. 819 .
2. with a poor voice,
τραγῳδός
D.T. 631.21
.
3. intestate,
Tab.Heracl. 1.151 .
4. ἄφωνα(sc.γράμματα, στοιχεῖα)consonants, ἄ. καὶ φωνοῦντα(fort.ἄ. φωνήεντα) E. Fr. 578.2 ; τοῖς ἄλλοις φωνήεσί τε καὶ ἄ.