βᾰσῐλ-εύω,
A. to be king, rule, reign,
οὐ μέν πως πάντες βασιλεύσομεν ἐνθάδ' Ἀχαιοί
Il. 2.203
; ἶσον ἐμοὶ βασίλευε
9.616
;ἐν ὑμῖν . . βασίλευε was kingamong you, Od. 2.47 ; ὄφρ' Ἰθάκης κατὰ δῆμον . . βασιλεύοι
22.52
; also of a woman, ἢ βασίλευεν ὑπὸ Πλάκῳ reigned as queen,
Il. 6.425
; ἡ δὲ Πύλου βασίλευε
Od. 11.285
: inaor.,to have become king,
Hdt. 2.2 : c. gen.,to be king of, rule over,
ἐν . . Ἰθάκῃ βασιλεύσει Ἀχαιῶν
Od. 1.401