βουλαῖος,α,ον, (βουλή)
A. of the council, epith. of certain gods as having statues in the Council Chamber (Εστία βουλαία: ἡ ἐν τῇ βουλῇ ίδρυμένη, Harp. ), τὴν Ἑστίαν ἐπώμοσε τὴν β.
Aeschin. 2.45
; of Zeus and Athena, Antipho 6.45 , cf. IG 3.272 , SIG 1011.6 (Chalcedon), Corn. ND 9 , Plu. 2.789d ; of Artemis, IG 22.916 ,al.; Themis, Plu. 2.802b ;θεοὶ β., name of thirty stars, D.S. 2.30 ; of a man,θεῶν βουλαῖος ἀνάκτων,=imperatorum divorumconsiliarius,
IG 4.1475 (Epidaurus).
II. Subst. βουλαία,ἡ, = βουλεία , Milet. 7.71 ; butβουλαῖα: τὰ βεβουλευμένα, andβούλεον(sic): βούλευμα, Hsch.