βρᾰχεῖν,aor.with nopres.in use,inf.only in Hsch. , elsewh. in3 sg. ἔβραχεorβράχε:—onomatop. Verb,
A. rattle, clash, ring, mostly of arms and armour, δεινὸν ἔβραχε χαλκός
Il. 4.420
; βράχε τεύχεα χαλκῷ
12.396
, Hes. Sc. 423 , etc.;βράχε δ' εὐρεῖα χθών(with the din of battle) Il. 21.387 ; μέγας ἔβραχεν αἰθήρ
A.R. 4.642
; of a torrent,roar, βράχε δ' αἰπὰ ῥέεθρα
Il. 21.9
; ἔβραχε δ' ἅλμη
Q.S. 14.527
;creak, μέγα δ' ἔβραχε φήγινος ἄξων
Il. 5.838
;shriekorroarwith pain,ὁ δ' ἔβραχε χάλκεος Ἄρηςib. 859 ;ὁ δ' ἔβραχε θυμὸν ἀί̈σθων(of a wounded horse) 16.468 ;shouta command, c.inf., A.R. 2.573 .