βώμιος,ον, alsoα,ον,v.infr.: (βωμός):—
A. of an altar, ἀκτὰν πάρα βώμιον
S. OT 183
(lyr.); βώμιοι ἐσχάραι
E. Ph. 274
; β. ἕδρη
Orph. A. 992
.
2. of a suppliant,βωμία ἐφημένη at the altar, E. Supp. 93 , cf. S. Ant. 1301 ; ἀμφὶ βωμίους λιτάς
E. Ph. 1749
(lyr.).