γᾰμετ-ή,ἡ, fem. of sq.,
A. married woman, wife, opp. concubine, [ γυναῖκα] κτητήν, οὐ γαμετήν
Hes. Op. 406
, cf. Pl. Lg. 841d , Lys. 1.31 (pl.), Men. Pk. 237 , PTeb. 104.17
(i B. C.), etc.; γαμετῇ ἀλόχῳ
Epigr.Gr. 310
(Smyrna); soγαμετήalone, A. Supp. 165 (lyr.), Arist. Fr. 144 , POxy. 795.4
(i A. D.); τέκνα καὶ γαμετάς
Phld. Ir. p.53
W., cf. Herc. 1457.10 , al.