δᾶ, expld. by the Sch. A. Ag. 1072 , EM 60.8 as Dor. forγᾶ, γῆ,in Trag. (lyr.)φεῦ δᾶ,
E. Ph. 1296 , Ar. Lys. 198 ;
A.
οἰοῖ δᾶ φεῦ
A. Eu. 874
; ἄλευ' ἆ δᾶ
Id. Pr. 567
; ὀτοτοτοτοῖ ποποῖ δᾶ
Id. Ag. 1072
;οὐ δᾶνnoby earth,
Theoc. 4.17 ( v.l. γᾶν ):—prob. an exclamation of horror.