δεῖνα,ὁ,ἡ,τό, gen.δεῖνος,dat.δεῖνι,acc.δεῖνα: sts.indecl.(v. infr.): nom.δεῖν,ὁ, Sophr. 58 : gen. and dat.τοῦ δείνατος, τῷ δείνατι,
A.D. Pron. 60.12 , EM 614.51 :—
A. such an one, so-and-so,always with Art., ὁ δεῖνα
Ar. Ra. 918
, etc.; τὸν δεῖνα τὸν τοῦ δεῖνα
Id. Th. 622
; ὁ δεῖνα τοῦ δεῖνος τὸν δεῖν' εἰσήγγειλεν
D. 13.5
; ἃ ἂν ὁ δ. ἢ ὁ δ. εἴπῃ
Id. 2.31
; ὁ δ. καὶ ὁ δ.
Arist. Rh. 1416a23
; ἡ δεῖνα
Ant.Lib. 22
;τὸ δ.,euphem. forτὸ πέος,
Ar. Ach. 1149 , cf. Sch. Luc.