δεισῐδαίμ-ων,ον, gen.ονος, (δείδω)
A. fearing the gods,
1. in good sense,pious, religious,
X. Cyr. 3.3.58 , Ages. 11.8 ; δ. εἶναι καὶ φροντίζειν τῶν θεῶν
Arist. Pol. 1315a1
; φίλος θνητοῖς εἴς τ' ἀθανάτους δ.
IG 14.1683
: Comp.
-έστερος
Act.Ap. 17.22
.
2. in bad sense,superstitious,
Thphr. Char. 16 , Phld. Piet. 105 ;δ. διάθεσις,
= δεισιδαιμονία , D.S. 1.62 : Comp.
-έστερος
D.L. 2.132
: Sup.