δῆθεν(δῆθε
E. El. 268 , cj. in Eup. 7.1
D. ),Adv., a strengthd. form of
A.
δή, ὡς Ζεὺς ἀνάσσοι δ.
A. Pr. 204
; ὡς παῖδα δ. μὴ τέκοις
E. El. 268
, cf. Ion 831 ; τί δὴ ἀνδρωθέντες δ. ποιήσουσι;
Hdt. 6.138
; ἄρτι δ. I suppose,
Pl. Plt. 297c
.
2. more freq. ironically,forsooth,
οἵ μιν ἠθέλησαν ἀπολέσαι δ . . . as he pretended,
Hdt. 1.59
; δ. οὐδὲν ἱστορῶν