διαβολ-ή,ἡ, (διαβάλλωv)
A. false accusation, slander,
Epich. 148 ; ἐπὶ διαβολῇ εἰπεῖν
Hdt. 3.66
, 73 ; δ. λόγου
Th. 8.91
;διαβολὰς ἐνδέχεσθαι, προσίεσθαι,to give ear tothem,
Hdt. 3.80 , 6.123 ;διαβολὰς ἔχειν ὡς . .to haveit slanderously saidthat . ., Isoc. 8.125 ; ὀνείδους καὶ δ. τυγχάνειν
Lys. 25.6
;ἐνδ. καθεστηκέναιibid.; διαλύσειντὴνδ.
Th. 1.131
: ofchargesnot necessarily false or malicious,δ. ταῖς ἐμαῖς the accusationswhich I bring, E. Andr. 1005 , cf. Isoc. 1.17 ;τὰ πρὸς διαβολὴν κυροῦνταtending todiscredit,
Plb. 12.15.9 , cf. 2.11.4 ;ἐμὴ δ. prejudice againstme, Pl. Ap. 19b ; δ. εἰς ἐμέ
And. 1.30
; δ. καθ' αὑτοῦ παρέσχεν