διαδοχ-ή,ἡ, (διαδέχομαι)
A. taking over fromanother,νεώς,of a trierarch, D. 50.1 .
2. succession, ἄλλος παρ' ἄλλου διαδοχαῖς πληρούμενοιbysuccessionsorreliefs,
A. Ag. 313 ; διαδοχῇ τῶν ἐπιγιγνομένων
Th. 2.36
; ἡ τῶν τέκνων δ.
Arist. Pol. 1334b39
: freq. in dat. pl., ἀνάσσειν διαδοχαῖσιν ἐν μέρει ἐνιαυσίαισιν
E. Supp. 406
;διαδοχαῖς Ἐρινύων(apparently)by successive attacksof the Furies, Id. IT 79 ;γένους μακραῖς δ.by longpedigrees,
Hdn. 1.2.2 : with Preps.,ἐκ διαδοχῆς ἀλλήλοιςinturns,
D. 4.21 , cf. Antiph. 8 (but, insuccession,
Arist. Ph. 228a28 );κατὰ διαδοχὴν χρόνουorκατὰ δ.,
Th. 7.27 , 28 ; κατὰ διαδοχάς
Arist. Mu. 398a33