διαπρέπ-ω,
A. appear prominentorconspicuous, strike the eye,
h.Merc. 351 , Pi. O. 1.2 ; διαπρέπον κακόν
A. Pers. 1007
(lyr.).
2. to be eminent,
ἔν τινι
AP 9.513
( Crin. ); ἐπί τινι
Luc. Salt. 9
, cf. D.C. 68.6 ;κάλλει, ὥρας ἀκμῇ,
Plu. 2.771e , D.C. 42.34 : c. gen., δ. πάντων ἀψυχία
E. Alc. 642
.
3. to be suitable,
κτητικὴ λεχθεῖσα ἂν διαπρέψειεν
Pl. Sph. 219c