διεῖπον, in Hom. alsoδιαεῖπον(v. infr.), serving asaor. 2toδιαγορεύω:—
A. tell fullyordistinctly,
μεμιγμένοι . . ἦ ἀπάνευθε; δίειπέ μοι, ὄφρα δαείω
Il. 10.425
; τρόπον πόνων
S. Tr. 22
;declare,of an oracle, Id. OT 854 ;interpreta riddle, ib. 394 , cf. Pl. Plt. 275a .
2. speak one with another, converse,
διαειπέμεν ἀλλήλοισιν
Od. 4.215
.
II.
Med. ,fix upon, agree,
διειπάμενος ἐν ᾧ [χρόνῳ] ἀποδώσει
Arist. Oec. 1351b5
: abs., Id. EE 1243a31 , Leg.Gort. 9.27 .