Διο-γενής,ές,
A. sprung from Zeus,in Hom. epith. of kings,ordained and upheld by Zeus,
Il. 1.337 , al.; δ. Ὀδυσεύς
Od. 2.352
; later, Δ. θεοί
A. Th. 301
(lyr.), Supp. 631 (lyr.), Ar. Av. 1263 ;Διογενὲς κράτος,of Pallas, A. Th. 127 (lyr.); δ. τέκνον
S. Aj. 91
; Ἀμφίων
A. Th. 528
;αἷμα τὸ δ.,of Achilles, E. Andr. 1195 (lyr.): generally,divine,
φάος
Id. Med. 1258
(lyr.).
II. parox.,Διογένης,ους,ὁ,pr. n. [Δῑ-in Ep. ,ῑ̆in Trag.]