διοίχομαι,fut. -οιχήσομαι:pf.
A.
-οίχημαι
Hdt. 4.136
:—to be quite gone by, ἡμέραι διοίχηνταιId. l. c.; of persons and things,to be clean gone, to have perished,
τἀμὰ γὰρ διοίχεται
A. Fr. 138
, cf. S. Aj. 973 , E. Or. 181 (lyr.), Ar. Th. 609 , etc.; rare in Prose, Hdt. l.c., Pl. Phd. 87e .
II. to be gone through, ended,
ὁ λόγος διοίχεται
S. OC 574
(codd. recc. forδιέρχεται) ; χἠ δίκη δ.
E. Supp. 530
.