δύη[ῠ],ἡ,
Dor. (not in Trag.)δύα, poet. Noun,
A. misery, anguish,
Od. 14.215 , etc.;πῆμα δύηςheightof woe,ib. 338 ; πέλαγος ἀτηρᾶς δύης
A. Pr. 746
; γενναία δ.
S. Aj. 938
(lyr.): pl., πημοναῖς δύαις τε
A. Pr. 513
, cf. 181 (lyr.), 525 , etc.: also in late Prose, App. BC 4.42 ; Pythag. name fortwo(by false etym.),Theol,Ar.
12 .