δῠσᾰ́ρεστ-ος,ον,
A. hard to appease, implacable, δαίμονες
A. Eu. 928
;ill-pleased,τι ata thing, Luc. Nav. 46 ;ill to please, fastidious, peevish, δυσάρεστον οἱ νοσοῦντες
E. Or. 232
, cf. Isoc. 1.31 , 12.8 , X. Mem. 3.13.3 ( Comp. ), Diph. 63 , Nicostr. 31 ( Comp. ), Plu. 2.128d ; ἀνοίας ϝόσημα δυσάρεστον
Polystr. Herc. 1520.1
;τὸ δ. displeasure, Plu. Sol. 25 .Adv.-τως
, ἔχειν πρός τι
Id. 2.476b
.