ἄγαλμα,ατος,τό, acc. to Hsch.
πᾶν ἐφ' ᾧ τις ἀγάλλεται,
A. glory, delight, honour,
Il. 4.144 , etc.;κεφάλαισιν ἄνδρων ἀγάλματα(sc.λόφοι) Alc. 15 ;χώρας ἄ.,of an ode, Pi. N. 3.13 , cf. 8.16 ; of children, τέκνον δόμων ἄ.
A. Ag. 208
;εὐκλείας τέκνοις ἄ.conversely, of a father, S. Ant. 704 ;Καδμεί̈ας νύμφας ἄ.,addressed to Bacchus, ib. 1115 ;ματέρος ἄ. φόνιον,of slain sons, E. Supp. 371 ;ἀγάλματ' ἀγορᾶς mere ornamentsof the agora, Id. El. 388 , cf. Metagen. 10.3; rare in Prose, Pl. Ti. 37c .
2. pleasing gift,esp. for the gods, ἄ. θεῶν
Od. 8.509
, of a bull adorned for sacrifice, ib. 3.438 ; of a tripod, Hdt. 5.60 , al.; generally, = ἀνάθημα , IG 1.37312a , etc.; Χάρης εἰμὶ . . ἄ. τοῦ Ἀπόλλωνος
GDI 5507
(Miletus); ἄνθηκεν ἄ.
Simon. 155
; so,Ἑκάτης ἄ . . . κύων,because sacred to her, E. Fr. 968 ,=