δῠ́σ-οσμος, Ion.
δῠ́σ-οδμος,ον, (ὀσμή)
A. ill-smelling, ἐν δυσοδμοτάτῳ [τόπῳ] γινόμενον εὐωδέστατόν ἐστι
Hdt. 3.112
; ὀσμή
Arist. Pr. 908b29
( Comp. ).
II. bad for scent, in hunting, οἱ ὄμβροι τὴν γῆν ποιοῦσι δύσοσμον
X. Cyn. 5.3
.
III.
Act. ,having a bad nose, Arist. Insomn. 459b22 .
IV. δύσοσμον,τό,
= σκόρδιον , Ps.- Dsc. 3.111 .