ἔμπυ-ος,ον, (πύον)
A. suffering from an abscessorsuppurating wound, Id. Prog. 18 , Aph. 5.10 , D. 54.12 , Isoc. 19.26 , Men. 1009 , IG 4.952.57 (Epid.); τῷ ἐ. βέλτιον τὸ καίεσθαι τοῦ διαμένειν
Iamb. Protr. 2
; ἵπποι
Arist. HA 604b6
.
II. festering, suppurating, βάσις
S. Ph. 1378
; στέρνων ἀπολύσεται ἔμπυον ἰλύν
Androm.
ap. Gal. 14.35 ;ἔ. μοτός tents, Gal. 19.97 .