ἐπαίτιος,ον, (αἰτία)
A. blamed fora thing,blameable, blameworthy:
1. of persons, οὔ τί μοι ὔμμες ἐπαίτιοι
Il. 1.335
;τινός fora thing, A. Eu. 465 , E. Hipp. 1383 (lyr.);accused ofa thing, Th. 6.61 ; ἐ. τινὰ ποιεῖν πρός τινας
Plu. Comp.Dion.Brut. 2
.
2. of things, ἀναχωρησις
Th. 5.65
; ἐπαιτιώτατοι τῶν κινδύνων
Lys. 7.39
.
II. ἐπαίτια,τά, legal punishments,
= προστιμήματα , Solon ap. Poll. 8.22 , Lexap. D. 24.105 .