ἐπισπεύδω,
A. urge on, furtherorpromotean object, opp.ἀποσπεύδω, Hdt. 7.18 ; ἐ. τὸ δρᾶν
S. El. 467
; τὴν στρατείαν
Isoc. 4.138
, etc.; of persons,urge on, hasten, X. HG 5.1.33 ; ὁδίταν
Theoc. 16.93
: metaph.,οἷς(attracted forοὓς)μὴ φύσις ἐπέσπευσενwhom Naturehasnotmatured quickly, Pl. Lg. 810b .
II. . intr.,hasten onward, E. Tr. 1275 ; πρός τινα
X. Vect. 3.4
; ἐ. εἰς ταὐτόν τινι
Id. Smp. 7.4
:part. ἐπισπεύδων in haste, A.R. 3.1389 ; τὸ -σπεῦδον τῆς πορείας
Hld. 8.17
.