ἐπί-τριπτος,ον, of persons to whom one saysἐπιτριβείης(=ἄξιος τοῦ ἐπιτριβῆναι,
EM 367.1 ),
A. accursed, damned, τοὐπίτριπτον κίναδοςthedamnedfox, S. Aj. 103 (=τὸ ἐξῶλες θηρίον,Sch.), cf. And. 1.99 ; ἐ. ψωμοκόλακες
Sannyr. 10
;οὑπίτριπτοςtherogue,
Ar. Pl. 275 , Alex. 105 , cf. Ar. Pl. 619 ; ὦπίτριπτε
Ar. Ach. 557
;rascally,
ῥήτορες
Luc. Tim. 37
: Sup. , Com.Adesp. 1348 .
2. ἡ νῦν ἐ. καὶ κατεαγυῖα μουσικήthedisreputableand effeminate music of to-day, S.E. M. 6.14 . (For this sense of a participial formation, cf.οὐλόμενοςandὀνήμενος.)