Ἐρῑνύς(so, notἘριννύς,in best codd. and Inscrr., cf. Tab.Defix. 108
(iii/ii B. C.), IG 12(3).367 (Thera); laterἘρεινύαςib. 12(9).1179.34 (Euboea,ii A. D.)), gen.ύος , ἡ: pl.Ἐρινύες,acc.
A.
Ἐρινῦς
Od. 2.135
, etc.; gen. pl.Ἐρινύωνtrisyll., E. IT 931 , 970 .[ῡin trisyll. cases (nom. sg. -ῡς
E. Med. 1389
(anap.), but acc. sg.-ῠνib. 1260 (lyr., s.v.l.)),ῠin quadrisyll.]:—the Erinys,an avenging deity, ἠεροφοῖτις Ἐ.
Il. 9.571
, 19.87 ; δασπλῆτις Ἐ.
Od. 15.234
: more freq. in pl., μήτηρ στυγερὰς ἀρήσετ' Ἐρινῦς
2.135
, etc.; Γαῖα..γείνατ' Ἐρινῦς
Hes. Th. 185