ἀλιτ-ήριος,ον, (ἀλιτεῖν)
A. sinningoroffending against, c. gen., τῶν ἀλιτηρίων . . τῶν τῆς θεοῦ
Ar. Eq. 445
; ἐναγεῖς καὶ ἀ. τῆς θεοῦ
Th. 1.126
; butκοινὸν ἀλιτήριον τῶν ὀλωλότων. . ἁπάντωνcommonplagueof all, D. 18.159 ; ἀλιτήριος Ἑλλάδος
Aeschin. 3.157
, cf. Din. 1.77 .
2. abs.,guilty, D. 19.197 , Lys. 13.79 , And. 1.130 ;Πρωταγόρας . . ἁλιτήριος(i.e.ὁ ἀ.) Eup. 146b , cf. 96 , Men. 563 .
II.
= ἀλάστωρ ,avenging spirit, Antipho 4.1.4 , 4.2.8 .