εὐδῐκ-ία, Ion.
-ιη,ἡ, (δίκη)
A. righteous dealing, righteousness, εὐδικίας ἀνέχῃσι
Od. 19.111
;εὐδικίῃ righteously, A.R. 4.343 ; σύντροφος εὐδικίης
IG 3.1151
; ὃς εὐδικίῃς ἀγανῇσι σῶσε . . πόλιας
Epigr.Gr. 915
, cf. BCH 50.444 (Thespiae,iv A.D.): also in late Prose, Phld. Hom. p.43 O., Ph. 1.664 , Plu. 2.781f .