εὐήθ-ης,ες, (ἦθος)
A. good-hearted, simple-minded, guileless, Pl. R. 349b ; of swans, Arist. HA 615a33 ; -έστεροι, opp.πανουργότατοι, Lys. 3.44 ;τὸ εὔηθες,
= εὐήθεια , Th. 3.83 .
b. of a courtesan,of easy virtue, Archil. 19 .
2. in bad sense,simple, silly, πρῆγμα εὐηθέστατον
Hdt. 1.60
;μῦθος, λόγος, Id. 2.45 , Pl. Lg. 818b ( Sup. );ἥψατο πρῶτον τοῦ-εστάτουattacked thesilliestargument first, Arist. Rh. 1418b23 ; κακοήθης δ' ὢν τοῦτο παντελῶς εὔηθες ᾠήθης
D. 18.11
;τὸ τῶν προβάτων ἦθος εὔ. Arist. HA 610b23 : asSubst.,simpleton, X. HG 2.3.16 ;εὔηθές [ἐστι] c.inf., it issimple, foolish, absurd, Arist. Metaph. 1062b34 , cf. Democr. 67 ;λίαν εὔ. Arist. APo. 88b17 .
3. metaph., of wounds or illnesses,mild, easily treated, opp.κακοήθης(malignant), Hp. VM 8 : Comp. , Id. Prorrh. 1.98 : Sup. , Id. Prog. 20 .
b. [τρώματα] ἐν χωρίοισι εἶναι εὐήθεσι . . φαινόμενα innocent(not dangerous), Id. Prorrh. 2.12 ; cf. εὐχερής