εὔφημ-ος, Dor.
εὔφᾱμος,ον, (φήμη)
A. uttering sounds of good omen, ἀετός
Arist. HA 618b31
: usu. in derived senses,
I. abstaining from inauspicious words, i.e.religiously silent, εὔφημον . . κοίμησον στόμα
A. Ag. 1247
; γλῶσσαν εὔ. φέρειν
Id. Ch. 581
; so perh. εὔ. γόοι
Id. Fr. 40
;εὐφάμου στόμα φροντίδος ἱέντεςmoving the lips ofreverentthought, i.e. keeping a holy silence, S. OC 132 (lyr.); soὑπ' εὐφήμου βοῆς, i.e. in silence, Id. El. 630 ;εὔφημα φώνει,
= εὐφήμει , Id. Aj. 362 , 591 , E. IT 687 ; εὔφημος ἴσθι
S. Fr. 478
; εὔ. πᾶς ἔστω λαός